9
KONYA ÇOCUK
Rüzgâr güldü Beyaz Güvercin’in ha line,
“Uyuyaka lmıştır merak etme” deyip savruldu uzaklara doğru.
“Hiç papatya lar uyuyaka lır mı, bahar gelirde on lar bu güzel sesi duymaz mı” dedi Beyaz Güvercin.
İçlendikçe içlenmişti. Hani yağmur yağsa o an bırakıverecekti gözyaşlarını, böylece kimse an lamayacaktı
ağladığını…
En iyisi toprakla konuşmaktı. Öyle ya bütün kış minik papatya tohumlarını sarıp sarma layan,
yüreğinde saklayan o deği l miydi? Beyaz Güvercin, hüzün damlayan sesiyle seslendi toprağa:
“Ey bereketli cömert toprak! Bi lsen bi lsen sen bi lirsin. Papatya lar bu bahar neden açmadı?”
Toprak işitti Beyaz Güvercin’in sesini, şöyle derin bir iç çektikten sonra;
“Geçen bahar bu güzel park papatya larla dolup taşmıştı” dedi. Beyaz Güvercin, heyecan la kanat
çırptı;
“Evet, elbette, sarılı beyaz lı süslenmişti her taraf”
“Peki, sonra ne oldu, insan lar ne yaptı papatya lara hatırlıyor musun?”
Beyaz Güvercin başını eğdi. E lbette hatırlıyordu, böylesine üzücü şeyleri nasıl unutabi lirdi ki?
Hava lar ısınıp insan lar sokaklara döküldü mü zava llı papatya ların üstü çöplerle dolup taşmıştı. Su
şişeleri, gazete kâğıtları, çekirdek kabukları… Papatya ları koparıp koparıp kaçan çocukları da hatırladı
üzüntüyle…
Toprak, hüzün le devam etti söz lerine:
“Bu bahar papatya lar açmayacak çünkü artık insan lardan korkuyorlar.”
Beyaz Güvercin öyle mutsuz olmuştu ki ne yana uçacağını bi lemeden öylece ka lıverdi. İşte o an
çisi l çisi l bir yağmur başladı. Sanki gökyüzü toprağı din lemiş de kederlenmiş gibiydi. Beyaz Güvercin
artık gözyaşlarını giz lemesine gerek ka lmadığı için rahatladı.
1...,2,3,4,5,6,7,8,9,10 12,13,14,15,16,17,18,19,20,21,...44